نوشته شده یه جایی بین زمین و آسمون

یکشنبه بیست و یکم خرداد ۱۴۰۲ ساعت 23:11 توسط ستاره قطبی |  به پست ثابت این وبلاگ نگاه میکنم و از شور و شوق انتخاب کلماتش تعجب میکنم.سعی میکنم به یاد بیارم حس و حالمو.موزیکی که اون زمان بهش گوش میدادم و ساعتی از نیمه شب که مشغول نوشتنش بودم.اتاق نارنجی خونه ی رشت و دیوار های پر از کلاژ های احمقانه ام رو .چشمامو می بندم و سعی میکنم اون نسخه از خودم رو دوباره حس کنم .یه جوری بین اون شب های روشنش جا خوش کرده که انگار هیچ وقت همراه من نبوده .پازل 1000 تکه جدیدی که میلاد برام اورده روی میز کامل شده جلومه.هنوز به یاد میارم که چیدنشون رو برای تمرین پذیرش فناپذیری دوست دارم.حتی اگه هر ازگاهی تلاش برای گم شدن بین حال و هوای گذشته وسوسه انگیز باشه .مثل همیشه پازلی که 8 ساعت برای تکمیل شدن تصویرش تلاش کردم رو خراب میکنم .از اول ؟!از اول.